Het gaat niet om de buitenkant!

Het gaat niet om de buitenkant!

Ik zat eens aan het einde van een lange schooldag na te kijken. Onderop de stapel

lag een schrift van een jongetje. Tenminste, ik dacht dat het een schrift was. Maar ik

moest goed kijken. Het was een vodje. Het leek nog het meest op een vergeten

banaan die drie weken achterin een schoollaatje had gezeten. Heeft u dat weleens

gezien? Zo’n banaan? Kinderen ‘vergeten’ tijdens de kleine pauze hun fruit nog

weleens op te eten en proppen het dan, zonder dat de meester het ziet, in hun laatje.

Achter schriften, boeken, pennen, potloden, klein geknipte stukjes gum, Pokémon-

kaartjes en andere kantoorartikelen die onmisbaar zijn voor kinderen tijdens de

basisschooltijd. Als er dan een vakantie in aantocht is en de kinderen moeten hun

laatje opruimen, komt er niet zelden een bruinachtig draadje tevoorschijn.


Een draadje dat ooit een mooie gele chiquita was en nu ruikt als een dode marmot.

Ook Tupperwarebakjes die aan de binnenkant begroeid zijn met mos in allerlei

exotische kleuren verschijnen plotseling weer ten tonele. Ik betrapte mezelf erop dat

ik zonder te kijken al een streep door het werk van het ventje wilde zetten. Dit schrift

leek in de verste verte niet meer op het exemplaar dat ik aan het begin van het jaar

(vier dagen eerder) netjes op de hoek van zijn tafeltje had gelegd. Ik had zelfs

eigenhandig zijn naam erop gezet. Wat is dat ook voor belachelijke vorm van

onderwijs?


Waarom schrijven juffen en meesters in hun vakantiedagen namen op schriftjes van

kinderen? Wat is dat voor werkverschaffing? Vergeten de kinderen hun naam soms

in zes weken? Komen ze na de grote vakantie met zo’n grote black-out op school dat

de leerkrachten eerst moeten vertellen hoe ze ook alweer heten? “Goedemorgen

Nick, hoe gaat het met je? Heb je een leuke vakantie gehad? Nick? Nick?” Maar Nick

weet helemaal niet meer dat hij in het echt Nick heet. Zes weken lang heten kinderen

geen Nick, Kimberley, Mustafa of Jabral maar Nickie1xbam, Fortnitekind04,

Hellboyonearhfighter of conquer-your-mother69. Ze lezen na de vakantie op hun vers

geurende taalschrift hoe ze in het echt eigenlijk ook alweer heetten. Vrolijk gaan ze

aan de slag. En dan na vier dagen ligt er zo’n gekreukt hoopje ellende met

gescheurde kaft op je bureau. Ik was dus niet van plan mijn tijd te gaan verdoen met

het ontcijferen van geklieder. Ik had wel wat beters te doen. Ik deed het schrift open

en zette mijn pen al op het halfvergane papier. Wat was dit voor handschrift! Er zijn

hele groepen orang-oetans die netter schrijven dan dat dit kereltje voor elkaar had

gekregen. Er zijn spijkerschriften in grotten gevonden die makkelijker te ontcijferen

waren dan dit.

Zelfs de enigma codeermachine van de nazi’s had een makkelijkere taak gehad dan de onmogelijke opgave waar ik nu voor stond. Ik wilde dus net een

dikke rode streep zetten met daarbij de intelligentie tekst: slordig, over, toen ik me

ineens bedacht. Mijn oog viel op de antwoorden van de opdracht.


Dat leek nog wel

mee te vallen met de foute antwoorden. Ik besloot eens goed te kijken naar wat de

jongen nou eigenlijk had opgeschreven. Na tien minuten ontcijferen, legde ik mijn

rode pen enigszins verbijsterd neer. Precies nul fouten had hij gemaakt. Nul. Niks.

Nada! Alles was goed. De berekening, de antwoorden, alles. Dat het opgeschreven

was als door een huisarts met epilepsie leverde mij wat gepuzzel op, maar er zaten

geen fouten in. Bijna had ik het jongetje de dag erna alles opnieuw laten doen.

Er zijn genoeg leerkrachten die dat zonder te kijken gedaan zouden hebben. En ik

begrijp dat ook nog. Puur alleen beoordeeld op het uiterlijk was hij zwaar gezakt.

Maar dit jongetje had voor mij bewezen dat het niet om de buitenkant gaat. De

inhoud doet ertoe.


De meester zegt dat ik een staartdeling op deze manier moet maken, maar ik maak

een deelsom veel liever op een andere, voor mij veel makkelijkere manier. Wie ben ik

om dat te willen veranderen. Educatie is vooral bedoeld voor het kweken van begrip.

Het gaat niet alleen om kennis en vaardigheden. Deze gozer had het begrepen. Hij

had dat bewezen door de sommen correct te reproduceren. Weliswaar slordig, maar

foutloos. Ik zette een krul door zijn werk en schreef: Netjes gedaan, kanjer!


Een stukje uit het boek VakantieBaan geschreven door Jona Baan.


Dit boek is een aanrader voor iedereen die ook maar iets met het onderwijs heeft. Het leest weg als een trein!!

Bestel het boek hier: https://www.jonathanbaan.nl (schrijf je in en krijg 5 euro korting)

  • White Facebook Icon
  • White Instagram Icon

© 2020 VMBO-docent